Muziek

In 2004 kocht ik op marktplaats een oude accordeon, een rode Hohner Verdi uit de jaren zestig, behoorlijk vals en met een flinke dreun aan de baskant. Maar op een ouwe fiets moet je ook het accordeonspel onder de knie krijgen. Na het overlijden van mijn moeder in 2008 heb ik bij het uitstrooien "Ombra mai Fu" uit Xerses van G.F. Hšndel gespeeld en vanaf dat moment werd de accordeon mijn maatje waarop ik me heerlijk ontspannen kan. Begin 2009 heb ik het instrument laten nakijken bij Gert Nijkamp in Apeldoorn en daar bleek het apparaat zoveel roest op de tongen te hebben dat reparatie ruim duurder zou zijn dan een nieuw instrument.
Total Loss dus. Ik heb daar een Moreschi Student 380C gekocht en een tijdje muziekles genomen. Echter, ik ben niet in de wieg gelegd voor het normale muziekonderwijs.
Al tijdens de blokfluitles in 1971 ben ontspoord en heb ik mezelf aangeleerd om op gehoor en gevoel te spelen in plaats van vanaf papier. Tijdens de viool-jaren daarna werd het niet anders en ook nu liep ik er weer tegen aan dat het stap voor stap eigen maken van de vaardigheden voor mij de lol van het spelen haalt. Daarom ben ik gestopt met les. Ook was ik niet tevreden over de accordeon. Hoewel de website van Moreschi suggereert dat dit merk instrument een goede en "originele italiaanse" kwaliteit heeft, is mijn conclusie inmiddels dat het vooral een Marketing-merk is. Al snel werd het instrument vals en gingen de kleppen van de lage 16-voet tonen plakken. Nijkamp kon dit niet verhelpen en vertelde me dat ik "het instrument ontgroei", suggererend dat het aan mijn manier van spelen ligt...

Begin 2010 heb ik accordeon-specialist Harte Meijer in het Groningse Gasselternijveenschemond (een mond vol) bezocht. Een man zonder poeha, die weet waar hij het over heeft. Hij heeft me laten zien waar het probleem zit in mijn accordeon en hij heeft me ook kennis laten maken met de "echte" accordeon. Ik mocht voluit spelen op nieuwe en gebruikte instrumenten en uiteindelijk ruilde ik de Moreschi in voor een prachtige gebruikte Crucianelli (120 Bas, 4-korig, 41 toets met Cassoto en met handgemaakte, op leer gespijkerde kleppen) met een heerlijke warme klank. Ik heb met veel plezier op dit instrument gespeeld. Het enige dat me tegen stond was dat ik in de praktijk maar een beperkt deel van de registers gebruikte omdat de klank van de andere registers mij toch niet goed in het gehoor lagen of in een deel van het bereik voor mij niet zuiver klonken. Hoewel ik gevoelsmatig een akoustisch instrument wil hebben, heb ik toch voor proef bij Toon Sileon in Terborg gespeeld op de Roland digitale accordeons. Ik hoopte dat de fr3 een goede klank zou hebben, omdat die in mijn prijsklasse ligt. Echter, dat geluid viel mij ronduit tegen. Ook het basis geluid van de fr7x viel mij niet mee, maar toen liet Marco Sileon mij de door hen geŽngineerde geluidsets horen en daarmee werd ik over de brug getrokken. En hoewel ik eigenlijk gewoon accordeon wil spelen is het toch ook wel heel leuk om af en toe een lekker hammond orgel uit de trekzak te halen, of gebruik te maken van een warme plukbas.

mijn favoriete artiesten

Bij toeval ondekte ik de heerlijke
bluegrass muziek van AKUS (Alison Krauss & Union Station), een Amerikaanse groep uit het thuisland van de bluegrass, Kentucky, en omstreken. Inmiddels treden de bandleden veel afzonderlijk op. Zo had ik het geluk om een optreden van de Dan Tyminski band bij te mogen wonen nabij Louisville. Bandlid Ron Block (ook eigen CD's) is de coach van het jonge bluegrass talent Sierra Hull. In 2011 kwam AKUS voor het eerst sinds jaren op tournee naar Europa. Daar hebben wij hen bewonderd in de "Amadillo", de concertzaal van Glasgow. In 2012 kwam AKUS andermaal naar Europa ditmaal hebben we genoten in de bloedhete Koninging Elisabethzaal in Antwerpen.